Interview familie van der Weide, het triathlon-gezin!

Sinds de eerste editie van de Triathlon Klazienaveen nemen vader Edwin (46) en moeder Marion (45) al deel aan de triathlon van Klazienaveen. Tot dusver hebben zij nog geen enkele editie gemist. Ze hebben zowel individueel als gezamenlijk als team meegedaan. De laatste jaren doet Marion weer individueel mee. Naast deze sportieve ouders zijn ook hun kinderen, naast het handbal- en voetbalvirus, met het triathlonvirus besmet geraakt. Zoon Bjorn (16) heeft twee maal meegedaan aan de kindertriathlon. Dochter Bo (15) drie keer, waarna ze is doorgestroomd naar de “grote triathlon” in een team met haar vader, doordat ze het stokje van haar moeder overnam. Dochter Maud (14) heeft alle edities van de jeugd- en kindertriathlon meegedaan.

Tijd dus voor een gezinsinterview!

Al zeker zes jaar nemen jullie als gezin deel aan de triathlon, hoe is het om deze gezamenlijke passie te hebben?
Marion geeft aan dat de beleving naar de triathlondag toe altijd heel gezellig is om samen met je gezin te doen. Vroeger was het vooral erg druk ’s morgens. De kinderen moesten nog geholpen worden met de voorbereidingen, na de wedstrijd moesten ze naar huis worden gebracht en dan snel door naar je eigen wedstrijd. Nu is dat een stuk eenvoudiger met het afhalen van de startnummers op zaterdag en de kinderen die groter zijn. Bjorn geeft aan dat het vooral erg gezellig is om te kijken naar de wedstrijd. In Klazienaveen zijn veel plekken waar je je ouders langs kunt zien komen en dat allemaal op een klein gebied. Je loopt zo van het fietsparcours naar het loopparcours. Bo en Maud vinden het vooral erg gezellig om samen mee te doen. Ze zaten het afgelopen jaar bij elkaar in de startgroep, omdat Bo naast haar deelname met haar vader in een team ook nog meedeed bij de jeugdtriathlon.

Wie is er ooit als eerste begonnen met het beoefenen van de triathlonsport en waar was die eerste triathlon?
Marion heeft zich als eerste gezinslid ingeschreven voor de allereerste editie van de triathlon Klazienaveen in 2007. Veertien dagen voor de wedstrijd besloot Edwin om ook mee te doen.

Wat zijn de herinneringen aan deze eerste triathlon in 2007?
Marion vertelt dat de verwachting was dat ze “het zo wel even zouden doen”. De eerste keer in het kanaal was echt een ervaring. Halverwege het lopen lag Edwin in de berm. Edwin vertelt: “Na het zwemmen gingen we eerst uitgebreid douchen. Daarna fietsen, maar toen ik van de fiets af stapte en ik begon te lopen, was het na een paar kilometer gebeurd, Poef, Kramp! Ik lag daar in het gras. Komt Marion langs en roept: “Hé, moi, wat doe jij hier!” Ik heb hem echter wel uitgelopen!”  Marion vertelt lachend dat dit het enige jaar was dat ze voor Edwin finishte.

Hebben jullie al die jaren altijd doorgetraind en wedstrijden gedaan?
Marion: “Na de eerste triathlon hebben we een aantal jaren duathlons gedaan en Edwin ook triathlons. We zijn zwemtraining gaan volgen, maar we zijn nooit echt bloedfanatiek geworden”  Marion geeft aan dat ze twee à drie jaar fanatiek bezig zijn geweest, maar dat het probleem toch was dat de kinderen klein waren. Het gevolg was dat het trainen dus moest in de gestolen uurtjes dat de kinderen naar school waren. Vervolgens begon de blessure van Edwin op te spelen. Edwin vertelt dat hij wedstrijden heeft meegedaan in Nijverdal en Veendam (waar zijn hardloopschoenen waren verdwenen, doordat een andere loper zijn hardloopschoenen had gepakt).

Hoe komt het dat jullie (Edwin en Marion) na een aantal jaren individuele deelname besloten om samen als team mee te gaan doen?
Marion: “Zoals eerder gezegd kreeg Edwin dus een blessure en kon niet meer hardlopen en ik kan echt niet zwemmen. We hebben een jaar zwemles gehad, maar ik als ik in het kanaal zwem zig-zag ik erover. Ik kan gewoon niet zwemmen!”

Marion besluit vervolgens om weer individueel de draad op te pakken. Was de stap groot om weer individueel mee te doen?
Marion lachend: “Ik ben toen mee gaan doen aan de Sprint, dan hoef ik niet zo ver te zwemmen. Individueel een triathlon doen is ook een overwinning op jezelf behalen, je moet schakelen. Veel mensen kijken er makkelijk tegen aan. Als je gezwommen hebt en je moet dan gaan fietsen en daarna lopen, dat doet wat met je ademhaling”.

En vervolgens nam dochter Bo, Marions stokje over in het team?
Edwin lachend: “En Bo is een beetje sneller in het team dan haar moeder op de 5 km”

Dochter Bo heeft na eerst drie jaar kindertriathlon te hebben gedaan, vervolgens meegedaan met vader Edwin in een team. Was de overstap van kindertriathlon naar de “grote triathlon” moeilijk?
Bo: “Na de kindertriathlon was er eigenlijk direct geen overstap naar de gewone triathlon. De jeugdtriathlon was er toen nog niet. Die is pas vorig jaar gekomen. Nu kunnen kinderen van 13 jaar dus nog wel meedoen, dat kon ik helaas toen nog niet. Ik vond de overstap wel zwaar, de afstand is ineens veel langer. Bij de kindertriathlon was het maar een kilometer hardlopen, bij de grote triathlon ineens 5! Nadat papa had gefietst liep ik voorop en dat had ik niet eens door, tot ik de voorfietser zag! Ik ben helaas wel ingehaald. Ik had ook niet getraind. Ik dacht ik doe dat wel even!”

Deze overgang proberen we nu kleiner te maken door de jeugdtriathlon toe te voegen. Maud heeft hier vorig jaar aan de eerste editie meegedaan. Hoe heeft zij de jeugdtriathlon ervaren? Maud: “Ik vond het gelijk een stuk zwaarder, de afstanden zijn een stuk langer dan bij de kindertriathlon. Daarvoor heb ik nooit echt getraind en kwam ik toch vaak in de prijzen. Bo: “Moet je ook kijken wat mee deed, echte triathleten!”

Bjorn heeft twee keer meegedaan aan de kindertriathlon in 2011 en 2012. Heeft hij nog ambities om mee te doen in een team zoals zijn zus doet, of een keer individueel? Bjorn: “Ik vind het erg leuk om aan te moedigen, om bij het fietsen bij de wisselzone te staan en ze dan drie keer aan te moedigen en vervolgens richting het loopparcours te gaan. Ook help ik soms als vrijwilliger bij de kindertriathlon.” Marion: Wij proberen wel onze kinderen te stimuleren om mee te doen, maar Bjorn is een echte voetballer.”

Inmiddels hebben jullie aan alle edities meegedaan. Is er een speciale reden waarom jullie ieder jaar weer kiezen voor Klazienaveen?
Het is een prachtig evenement, goed georganiseerd. De kindertriathlon is altijd erg gezellig en er doen veel bekenden mee. Het zwemmen in het kanaal met alle mensen langs de kant is heel bijzonder, je krijgt dat echt mee als je in het kanaal ligt. Ook dat alles zich op een klein oppervlakte afspeelt en dus voor het publiek echt leuk is om te kijken. Alle fietsen in de wisselzone in het centrum is natuurlijk prachtig om te zien. Als sporter is het leuk dat er veel bekenden aan de kant staan die je aanmoedigen. Je ziet erg veel blije sporters!

Aan welke editie van triathlon Klazienaveen hebben jullie de beste herinneringen?
Edwin: “Dat is 2011, in dat jaar zaten we allemaal in de prijzen. Marion en ik waren snelste Klazienaveners, Bjorn was 2e, Bo was 2e en Maud was 1e . Dat was een heel mooi jaar.” Marion: “De eerste keer dat je in het kanaal ligt vergeet je natuurlijk ook nooit weer, een prachtig bruin kleurtje”.

Jullie hebben in de loop der jaren ook veel veranderingen meegemaakt in de triathlon Klazienaveen. Zouden jullie kunnen aangeven wat Klazienaveen zo bijzonder maakt en kunnen jullie aangeven waar er nog verbetering mogelijk is?
Bjorn: Ik vind het bijzonder dat alles zo mooi dicht bij elkaar is en dat je op een klein stukje kunt kijken naar zowel het zwemmen, fietsen, als lopen”.
Bo en Edwin: “We zijn een jaar tweede geworden met het team. Helaas hebben we de prijsuitreiking gemist, doordat niet werd gemeld hoe laat deze was en waar. Ook viel de prijsuitreiking totaal niet op. We stonden op nog geen twintig meter afstand en hebben hem totaal gemist. Afgelopen jaar was dit veel beter met het verhoogde podium”
Edwin: “Het ophalen van startnummers op zaterdag geeft ook veel meer rust”
Marion: “Ik zou geen verbeterpunten weten, de triathlon is in de loop der jaren steeds beter geworden”.

Wat is jullie favoriete onderdeel van de triathlon?
Maud: “Lopen. Zwemmen kan ik een beetje, dan moet je borstcrawl en dan ga ik langzaam”
Bo: “Zwemmen vind ik het leukst, maar ik ben niet zo snel. Maar het probleem is dat ik altijd de beste wil zijn”
Bjorn: “Fietsen, als voetballer heb je nooit een racewedstrijd op de fiets. Daarom is het wel leuk dat ik bij de triathlon op de mountainbike van mijn moeder mee mocht racen”
Marion: “Het ontspannends vind ik fietsen, het spectaculairst vind ik het zwemmen en bij het lopen heb je de verzuring van de benen, al hebben we nu een heel mooi looprondje” (De kinderen zeggen: Mam, je moet kiezen, maar Marion vindt alles mooi!)
Edwin: “Het mooist vind ik het fietsen, zwemmen is het bijzonderst”

Hoeveel uur per week trainen jullie voor de triathlon?
Eensgezind wordt er geantwoord: “Nul”! Waarop het antwoord genuanceerd wordt door Marion: “Momenteel trainen de meiden drie keer per week voor handbal. Bjorn doet aan voetbal. Daarnaast wordt er twee keer per week getraind voor de 4 mijl op 29 mei a.s. Tevens wordt er aan Crossfit gedaan, gaat iedereen op de fiets naar school of werk en wordt er bij goed weer gezwommen in het Koning Willem Alexander Kanaal” Edwin: “Eigenlijk trainen ze niet bewust voor de triathlon, maar onbewust!”

Trainen jullie ook vaak samen?
Bo en Maud zitten bij elkaar in het handbalteam en de training voor de 4 mijl wordt samen met moeder Marion gedaan, die trainster is bij Loopgroep Noord Nederland. Edwin en Marion: “Eigenlijk zijn we een vrij sportief gezin”

Hebben jullie je ook alweer ingeschreven voor de 11e editie van dit jaar? Zo ja, voor welke afstand kiezen jullie? Is dit met een speciale reden?
We hebben ons nog niet ingeschreven. We zijn altijd laat met inschrijven, we kijken vaak of het hard gaat en beslissen dan wanneer we ons moeten inschrijven. Edwin doet dit jaar samen met Bo als team mee. Ook Maud gaat dit jaar in een team met vriendinnen meedoen. Marion doet mee op de Sprint afstand en daarnaast helpen Edwin en Bjorn als vrijwilliger bij de Jeugd en kindertriathlon ’s morgens.

Is er ook sprake van onderlinge rivaliteit?
Komend jaar zal er vooral sprake zijn van onderlinge rivaliteit, omdat ze uitkomen in dezelfde klasse. Edwin doet samen met dochter Bo mee met een team, en dochter Maud doet samen met vriendinnen mee met een team. Beide willen altijd winnen. Bo geeft wederom aan dat ze altijd eerste wil zijn. Voorgaande jaren was er voornamelijk rivaliteit met steeds dezelfde tegenstanders, zo had Bo ieder jaar strijd met Sita. Maud gaat voornamelijk het duel aan met Erik Drent.

Streven jullie nog bepaalde doelen na die je wilt bereiken als triathleet?
Bo en Edwin: “Wij willen nog heel graag een keer op het podium komen en dan ook echt gehuldigd worden”
Edwin: “Ik wil zo lang mogelijk mee blijven doen”
Bo: “Mee blijven doen in een team met beide ouders, of helemaal alleen”
Maud: “Het is het eerste jaar dat ik met mijn vriendinnen Marjosé en Danielá Pruim in een team ga. We zijn nog best wel jong, maar ik wil wel graag hoog eindigen. In de toekomst wil ik ooit de triathlon helemaal alleen gaan doen”
Marion: “Ik wil lekker blijven sporten “
Bjorn: “Ik ga ooit nog een keer meedoen in mijn eigen dorp” (Vader Edwin zegt: “Nu staat het zwart op wit”).

Wij bedanken de familie van der Weide voor het gezellige spontane interview en wensen ze veel succes tijdens de komende triathlon op 16 juli.